Van Bolivia tot in Chili...

eleba scheetjes vanuit het belgenland,

alles goed ginder? hier alvast wel....ik zit hier lekker in het zonnetje met een graad of 30. Veel te warm natuurlijk maar dat mag ook wel eens é...

hier ben ik dan terug met ne hele boterham gelijk ze zeggen in het west vlaams...neenee, ik ben het nog niet kwijt om west vlaams te spreken. af en toe kan ik toch nog eens oefenen door met Belgen op te trekken...

2 januari was een relatief kalme dag. Ik ben gaan informeren voor de bus naar La Paz. Daarna was ik heel moe waardoor ik in de namiddag geslapen heb. Vervolgens heb ik een redelijk kalme avond gehad met mijn boek en heb ik nog een film bekeken waardoor ik daardoor in slaap ben gevallen. Ik heb een serieus gesprek gehad met Angel over de toekomst. Hij moet nog heel wat schulden afbetalen die zijn vader, in zijn naam, heeft gemaakt. Onvoorstelbaar en oneerlijk eigenlijk! Ik kon me daar echt kwaad in maken, maar veel zin heeft het niet. Hij wil tegen eind dit jaar alles afbetaald hebben.

De volgende twee dagen heb ik telkens hetzelfde gedaan: gegeten, geslapen want ik voelde me niet zo goed en veel gelezen. Mijn boek is ondertussen uitgelezen. Eigenlijk heb ik niet zoveel gedaan want hier had ik alles al gezien. Ik voelde me ziek worden, waardoor ik eigenlijk veel heb geslapen

Donderdagavond was het dan zover: afscheid nemen van iedereen die ik hier gedurende deze tijd en de vorige maanden heb leren kennen! Man, wat viel het me hard…het feit dat ik hier waarschijnlijk nooit meer zal komen deed echt raar. De mensen waren echt vriendelijk tegenover me…ik vond het heel jammer om te vertrekken.

Op de bus, zat ik naast een Peruviaan en hebben we heel wat gebabbeld. Een toffe gast die ik ook nooit meer zal tegenkomen in mijn leven. Het was een korte nachtbus want slapen heb ik wel gedaan.

S morgens vroeg kwamen we aan aan de grens Peru - Bolivia. Man, wat was me dat…de grens was nog niet geopend toen we daar aankwamen waardoor iedereen stond te wachten. Het was drummen, duwen, trekken… uiteindelijk na 10 minuten werd die geopend en kwam er eindelijk beweging in de groep mensen. De grensovergang verliep eigenlijk heel vlot terug en ik kreeg 90 dagen in Bolivia  omdat ik er zogezegd vrijwilligerswerk ga doen…niet dus J.

Rond 13u kwam ik aan in La Paz. Ik keek er echt naar uit om terug een vertrouwd gezicht te zien. Ze zaten te lunchen in Namasté, een heel lekker vegetarisch restaurant. Daar zat Hanne dan met nog drie andere belgen: Kristel (mijn nieuwe reisgenoot) en Yasmien en Wannes (vrienden van haar vriend van Dieter). Ik was doodop waardoor ik s middags enkel heb gedoucht en wat gerust heb. S avonds zijn we gaan eten in een heel lekker Braziliaans restaurantje in de Zona Sur. Het werd een vrij rustige avond want zaterdagmorgen zouden we vertrekken naar Chulumani (afro bolivaans dorpje) dus moesten we vroeg opstaan.

Om 8.30u stonden we klaar om de bus te nemen richting Chulumani. Het zou een busrit worden van 4u en volgens de lonley planet is het op heden de World Most Dangerous Road van Bolivia. Dit beloofd. En ik moet eerlijk toegeven: het was een heel gevaarlijke weg hoor! De weg was heel smal met aan de ene kant een heel diepe afgrond. Soms was het echt heel nipt. Het deed me denken aan mijn trip van Rurre naar La Paz, dit was ook zo een beetje. Ik heb zo nu alle twee overleefd dus ik kan alles aan J. Na een rit van 4u kwamen aan in het Afro Boliviaans dorpje. Super grappig, precies of we in Afrika zaten. Deze mensen zijn naar hier gekomen vroeger om te werken in de mijnen van Potosi en hebben zich dan hier gevestigd.

 De weg naar het dorpje is echt een drugs route waardoor op een bepaald moment de bus stopte. Er kwam een politie agent binnen op de bus en begon onze paspoorten te vragen. Direct heeft Hanne haar kaart getoond van de ambassade en gezegd dat wij haar vrienden waren. Anders werden we waarschijnlijk ondervraagd en zouden we geld moeten betalen. Maar aangezien onze goeie vriendin Hanne bij de ambassade werkt, was alles direct in orde. J super grappig maar echt eentje om te onthouden.

Toen we aankwamen, begon onze zoektocht naar een hostel. Veel was er niet, want we waren de enige toeristen in het dorp. Ook qua eten was het gene vetten. Uiteindelijk hebben we een hotel gevonden met een zwembad dus het werd een middagje heerlijk plonsen in het water. S avonds zijn we dan gaan eten in een lokaal restaurantje uit gebrek aan wat anders. Na het eten hebben we dan nog poker met dobbelstenen gespeeld en zijn we redelijk vroeg gaan slapen.

Na het ontbijt (van 8u tot 9u STIPT) vertrokken we op wandeling naar het apa apa hostel. Dit is een ecologisch gebied. Het was een hele zoektocht om het telefoonnummer te vinden. Uiteindelijk konden we bellen dat we met 7 man gingen komen eten. Het was zodanig afgelegen dat het best was om te bellen zodat ze eten konden voorzien. Na een goeie 10 km, normaal was het 8 km maar we zijn verkeerd gelopen kwamen we aan…AMAI…zo een rustgevende plaats…hier zou ik wel enkele weken kunnen vertoeven…het gebied was ongelofelijk mooi, met zwembad enzo…en het eten was overheerlijk. Het was vegetarische lasagne…jammie…echt…zo mooi en rustgevend. Jammer dat het begon te regenen net toen we aankwamen anders gingen we ginds nog een nachtje gebleven hebben.

Rond 16u hadden we de bus terug richting La Paz. We waren net het gevaarlijkste stuk voorbij wanneer het pikdonker werd. Gelukkig maar anders zou ik me niet op mijn gemak gevoeld hebben.

Na een overheerlijke maaltijd en een douchke kon ik heerlijk in mijn bedje gaan kruipen en heb ik een heerlijke nacht gehad.

Na een heerlijke nacht hebben we nog samen met Yasmien en Wannes ontbeten. Hanne was jammer genoeg al gaan werken. Na het ontbijt hebben we afscheid genomen van Yasmien en Wannes. Daarna zijn we beginnen opruimen en hebben we het appartement eens grondig gekruist. Na het kuizen hebben we ons eventjes op ons gemak gezet en zullen we in de namiddag wat shoppen, naar het busstation gaan om te informeren voor morgen. S avonds was er een verjaardagsdrink voor Gilbert. Een Boliviaanse vriend. Het was niet zo plezant waardoor we vroeg naar huis zijn gegaan om onze laatste avond grondig te vieren met ons Hanneke. Het regende heel hard waardoor we de open haard hebben aangestoken. Het was gezellig en het afscheid van ons Hanneke kwam dichterbij. Morgen vertrekken Kristel en mezelf richting sucre. Onze waalse Belgische vriend zat in La Paz te wachten op zijn vriendin maar die had wat problemen met haar vlucht waardoor ze een dag later zou toekomen. Ze komt hier werken zolang het nodig is dat Thomas moet werken hier in Bolivia.

Vandaag was het zover, na een maand en een half hier te vertoeven, werd het tijd om terug afscheid te nemen van toffe plekjes, toffe mensen, toffe stad…altijd jammer wanneer je een beetje het Belgisch gevoel hebt om terug te vertrekken. Na de lunch moesten we afscheid nemen van ons Hanneke. Twas moeilijk. Ze heeft me geholpen doorheen een emotionele zware periode door de geboorte van mijn neefke. Ze zorgde er telkens voor dat ik er niet te veel moest aan denken en hierdoor heb ik terug energie gekregen om terug verder te gaan. Dit zal ik haar altijd dankbaar zijn. Maar we hebben al afspraakjes gemaakt voor wanneer we allemaal terug in Belgie zijn.

S avonds gingen we naar het busstation voor onze bus. Amai, wat was me dat…zo een luxe bussen heb ik nog nooit gehad. Het waren echt gelijk bedden waarin we zaten. Hierdoor was onze rit ook een pak aangenamer richting Sucre. Een filmpke zien en dan proberen wat te slapen zodat het vroeg morgen werd.

We kwamen redelijk vroeg aan in Sucre maar we mochten maar rond 12u inchecken in het hostel. Hierdoor hebben we eerst een lekker ontbijt genomen en daarna wat de gebouwen gaan bezichtigen. We hebben de ‘la casa de libertad’ bezocht. Daar lag er een kopie van het onafhankelijkheidsdocument van Bolivia. Eigenlijk betekende het huis, het huis van de onafhankelijkheid van Zuid Amerika. Bolivia had vroeg 68 presidenten. Ook de kledij van de typische cholitas in Bolivia kwamen eigenlijk van de vroegere mode vanuit Spanje. Heel raar maar dit is waar. Na het vroege bezoek en rondleiding in het huis hebben we wat rondgewandeld en wat gebouwen gaan bezichtigen. Niet speciaals,…Sucre is eigenlijk de officiële hoofdstad van Bolivia. La Paz is de administratieve hoofdstad maar de rechtspraken ed worden daadwerkelijk nog in Sucre gedaan. Ik vond het persoonlijk een kleine stad om als hoofdstad zijn. Er was weinig te doen in het nachtleven en weinig hostels. Ons hostel was echt vuil en vies terwijl het eigenlijk wel aangeraden werd. Op onze kamer lag er een Australische jongen, precies 18jaar. Uiteindelijk bleek hij 24jaar te zijn. Hij ging ons vergezellen morgen naar Potosi maar hij sprak niet veel.

S avonds gingen we gaan eten in het Beatles cafe maar het was jammer genoeg gesloten. We zijn vroeg gaan slapen want morgen stond er terug een lange rit op het programma.

Na een busrit van een paar uurtjes kwamen we aan in Potosi. Vroeger was dit de rijkste stad van Bolivia wegens de mijnen maar nu is het één van de armere steden hier in Bolivia. We hadden een tof hostelletje gevonden en de sfeer zat goed. We besloten om morgen de mijnen te bezoeken zodat we de dag erop richting Uyuni konden vertrekken. De Australische jongen volgde ons tot in Uyuni en vergezelde ons ook op onze tour van de mijnen. We besloten om s avonds te koken want veel zin hadden we niet om op restaurant te gaan. S avonds zijn we terug vroeg gaan slapen want we zaten redelijk hoog en morgen hadden we de mijnen vroeg.

Na een heerlijk ontbijt waren we klaar om de mijnen te bezoeken. Eerst gingen we wat dingetjes kopen voor de mijnwerkers. Soort geschenken…daarna reden we richting te mijnen. Toen we aankwamen was ik al onder de indruk en we waren nog niet binnen. Daarna gingen we 2-3uren in de mijnen. Man wat een ervaring…we moesten kruipen, klimmen, dalen,…ongelofelijk. Hoe langer we weg waren, hoe warmer het kwam. Verschrikkelijk dat mensen voor een kleine loon zo moeten afzien. Toen kregen we de kans om eventjes met de mannen te helpen…man wat lastig was dat…in 45graden…ongelofelijk. Ik was zwaar onder de indruk en opnieuw kon ik zeggen: ons leventje in België is toch serieuze luxe en we zouden nog durven klagen over kleine dingetjes…maar hier…ik was er de hele middag stil van en moest echt alles van me afzetten. Zelfs jonge gastjes van 16jaar moesten ginds 12-20u werken. S avonds hebben we terug een heerlijke maaltijd voor onszelf gekookt. In het hostel zaten er mensen van Gent en Waregem. Ook hebben we de laatste avond enkele mensen van Argentinië en Colombia tegengekomen. Zalige gasten waren dat! We hebben ons ginds goed geamuseerd en zagen het volledig zitten om te vertrekken naar Uyuni.

Na een vijfuren busrit kwamen we aan in het toeristische Uyuni. Vanuit hier vertrekken al de tour richting Chili. Doordat het regenseizoen was konden we de salar niet doorkruizen doordat er echt superveel water was. Eerst was er de ontgoocheling maar daarna kon ik het aanvaarden. Veel keuze had ik niet want ik wilde naar Chili. Toen we aankwamen hebben we direct onze tour geboekt voor de volgende dag. Kristel kende een goeie maatschappij van in San Pedro de Atacama. S avonds hebben we 2u mogen wachten vooraleer we onze hamburger kregen. Zo onervaren en traag zijn ze hier wel op restaurant. Daarna zijn we vroeg gaan slapen zodat we morgen in vorm zijn.

Vandaag was het langverwachte moment: de start van onze driedaagse tour. Toevallig zat er een jongen van Gent in onze groep waardoor het alleen plezanter werd. Direct werd de ambiance erin gezet en reden we eerst richting het kerkhof van de eerste trein van Bolivia. Dit was ongelofelijk mooi maar er was een karavaan van 4X4 daar waardoor het vol liep van de toeristen. Nu, het was wel mooi om dit eens te zien. Je kon ook zalige foto s nemen. Daarna reden we richting de salar. Man, zo zalig, die vlakte van zout. Je kon echt in het oneindige kijken en echt niets zien in de verte dan alleen een vlakte. Er waren heel wat zouthotels aanwezig die gemaakt waren van zout. Zo hebben we in ééntje gegeten. Normaal hadden we 30min om te poseren voor de camera. Uiteindelijk hebben we een uur of 2 nodig gehad om onze foto s te nemen. Ik kon er echt niet genoeg van krijgen. Door het vele water kon je echt de weerspiegeling zien op de grond. Dit was ook wel de max. daarna, het was al in de namiddag, zijn we doorgereden naar onze eerste overnachtingsplaats. Dit was een toffe rit aangezien we onze eigen muziek in de radio mochten steken. S avonds koelde het heel snel af en was het echt koud koud. Na een lekkere avondmaal zijn we vroeg gaan slapen want morgen werd het terug een heel toffe dag. Het klikte tussen onze drie Belgen waardoor we echt heel veel leute hebben gemaakt en gehad onderweg. Dit maakte de trip alleen maar plezanter en ik kon gemakkelijk nog een paar weken verder gaan op die manier.

Na een heerlijke nacht en ontbijt, konden we terug vertrekken. Vandaag zouden we over de Altiplano rijden van Bolivia en heel veel Laguna ’s in verschillende kleuren bezichtigen…dit was echt fantastisch. Ikzelf heb dit nog nooit eerder gezien. Elke plaats had een verschillend kleur van water en er waren heel wat flamigo ’s aanwezig. Ik kan het moeilijk beschrijven hoe ik me op die momenten voelde want het is gewoon niet te beschrijven hoe mooi en zalig de stilte was. De karavaan van de Salar waren we volledig kwijt maar dit gaf niet…dit was juist het zalige eraan: just you and the nature and silence…echt…op dit moment voelde ik me echt heel gelukkig en dacht ik van: hier wil ik blijven. Zo zalig dit was….krijg er echt niet genoeg van é…tis echt ongelofelijk hoe de natuur zo mooi kan zijn. Toen we s avonds na laguna colorada op onze slaapplaats aankwamen begon het echt mega koud te worden. Maar door onze animator, Kristel, konden we toch nog serieus lachen met haar spelletje die ze uitvond. J na een fantastische, ongelofelijke mooie dag gingen we volledig voldaan gaan slapen.

na een goed maar heel vroeg ontbijt (rond 6u) vertrokken we richting de geisers op de vulkanen. Dit had ik nog nooit gezien in mijn leven dus voor mij was dit terug van WAAAW…we moesten wel opletten want onlangs is er daar iemand ingevallen en was op slag dood. Na het nemen van enkele mooie en toffe foto s konden we vertrekken richting hotspring. Dit was het mooiste bad (na drie dagen) die ik heb genomen in mijn leven. Gewoon puur natuur met een prachtige landschap achter ons. Dit was echt zalig. Het water was van nature 27 graden warm waardoor we dit wel konden verdragen na onze koude nacht. Dit betekende ook dat dit bijna het einde was van onze trip. Na de hotspring reden we richting grens naar Chili. Echt in de middle of nowhere stond daar de grens J super grappig eigenlijk. Kristel was de enige die terug keerde richting Uyuni. Al de rest ging naar Chili. Ook onze Belg ging richting Chili. Op die manier had ik terug wat gezelschap voor enkele dagen. Wel niet te lang want hij vertrekt binnen enkele dagen terug naar België.  Normaal moest je aan de grens met Chili 15 Boli betalen maar voor een onbekende reden moesten de belgen dit niet betalen J. Het afscheid van ons kristeltje viel zwaar maar we gingen door met de leuke herinneringen. Toen we na een uurtje aankwamen in San pedro de atacama hebben we niet veel meer gedaan. Het was hier bloedheet en we moesten echt wennen aan de warmte. Hierdoor hebben we een ijsje gegeten. We verschoten ons er ook van dit het hier een pak duurder is dan Bolivia. Amai mijn portemonee…L hierdoor ben ik gaan beseffen dat ik echt ga moeten werken hier want anders…zal ik vlug thuis staan. Maar het is hier echt wel prachtig, de woestijn, de warmte…I like. S avonds hebben we nog enkele pintjes gedronken op de plaza met enkele mensen die we in de middag hadden leren kennen.  Vaneigens had ik touch s avonds met een kerel van Zwitserland. Zo mijn type niet…hij zat naast mij en plots voelde ik een arm op mijn schouder. Ik voelde me er echt niet gemakkelijk bij en toen zei ik tegen Matthias van ja: zouden we niet beter naar huis gaan, ik ben moe…wat totaal geen waar was natuurlijk maar ik wilde gewoon van diene kerel afgeraken. Natuurlijk had Matthias leute en hebben we s avonds er nog wat mee zitten lachen. Ik zit hier vast voor een 5tal dagen want bussen naar Salta rijden enkel om de twee dagen en er is een enorme uittocht vanuit hier. Veel mensen hadden hier niet opgerekend maar ik zit in een luxe positie aangezien ik tijd heb.

We hadden besloten om met enkelen een fiets te huren voor een dag en wat rond te fietsen. Het was bloedheet, geen schaduw en we hadden echt geen water genoeg mee. Eerst zijn we naar Valle de la Meurte gegaan…dit was echt heel mooi…het deed me herinneren aan de film 127 hours. Je fietste echt tussen hoge rotsen. Daarna zijn we naar het bekende valle de la luna gegaan. Man,  het was precies dat we op de maan waren, zo mooi die rotsen en vlakten. Echt zot, hoe terug de natuur dit heeft kunnen maken. Normaal was het de bedoeling dat we ginder gingen zijn bij zonsondergang maar na een afvalrace (we zijn begonnen met 5 en uiteindelijk waren ik en Matthias alleen over) waren we waterloos waardoor we vroeger zijn doorgegaan omdat we echt kapot waren.  Door de wind en gebrek aan water, konden we niet meer. Twaren ook heel slechte fietsen waardoor ik nu, na 2dagen nog pijn aan mijn poep heb. Maar twas wel een terug een prachtige dag. In Valle de la Luna kon je door een canon wandelen en op een bepaald moment moest je echt  uw flashlight boven halen omdat je echt niets zag. Ja…twas terug de moeite.

De volgende dag gingen we het rustig aandoen: ijsje eten, terrasje doen…Matthias heeft toen we een terrasje aan het doen waren een Belgische gast gezien van in Equador. We hebben daar dan de hele namiddag mee gezeten. Daarna zijn we bijna echt Belgische frietjes gaan eten met kip. Het waren bijna Belgische alleen waren ze maar één keer gebakken. Jammer…s avonds deden we de tour van de sterren. Omdat het hier woestijn is kon je echt de sterren zien alsook de melkweg. Echt ongelofelijk. Ook hebben we Jupiter en Mars gezien door de telescoop. Dit had ik nog nooit eerder gezien en dit was echt wel terug van WAAAW…ook de vallende sterren zijn prachtiger dan van in België. De sterren hebben dus echt verschillende kleuren é: blauw en oranje. De blauwe sterren zijn warmer dan de oranje sterren. Echt fascinerend!!!!!!kan het terug niet omschrijven want het was zo fantastisch.

Ik kan echt terugkijken naar enkele prachtige, ongelofelijk toffe dagen. Echt, Bolivia heeft alvast mijn hartje verloren maar kdenk dat dit ook zo zal zijn met Chili en Argentinië. Het was vandaag ook onze laatste dag samen van ik en Matthias. Jammer dat er altijd een einde moet komen aan toffe dingen. Maar het heeft hoop omdat we elkaar in België wel nog zullen terugzien.

Tegen s middags heb ik afscheid genomen van Matthias. Ik had het gelijk wat moeilijk. Na 2 fantastische maanden ben ik terug alleen op pad. Het zal raar doen maar ik zal dat wel terug aankunnen. Het zal toch eventjes wennen worden.

Doordat ik terug alleen op pad ben heb ik tijd om foto s up te loaden op fb en om mn dagboek bij te houden. hopelijk houden jullie het vol om dit te lezen...

See u later

M

xxxx

Reacties 1

mia 21-01-2012 14:23

het was weerom prachtig om dit alles te kunnen lezen , als je een beetje verbeelding hebt is of je er in mee bent , die lagunes ,, die vlaktes , de sterren .
verlag al om meer van dat te kunnen lezen , veel plezier en succes !!!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer