Het leven zoals het is...

hey,

hier ben ik terug met een nieuw, lang verhaal over mijn doen en laten hier in La Paz. ondertussen heb ik er een weekje Amazone tussen zitten ook wat toch een heel fantastische ervaring was. iets om nooit meer te vergeten.

na mijn intrek bij Hanne had ik besloten een rustige dag van te maken. Beetje langer geslapen, maar aangezien er hier een soort veranda is lukt het niet altijd om langer te slapen want het kan hier soms heel warm worden.  S middags ben ik naar plaza espana gegaan en naar een uitkijkpunt over de stad. Je had daar echt een heel mooi uitzicht. S avonds zijn we gaan eten en daarna zijn we salsa gaan dansen met Hanne haar vrienden. Ik ben super verlegen op de salsa dansvloer maar dit komt omdat ik totaal geen ritme heb op deze muziek. Maar ik doe mijn best om toch telkens een poging te doen tot dansen. Er was een nieuwe jongen mee Shahir, iemand van Saudi Arabië. Hij kon nog minder dansen dan mij dus gelukkig maar. Hanne was al gaan slapen want ze was moe en moest sanderdaags gaan werken. Rond 1u zijn we allemaal doorgegaan en iedereen liep met iedereen mee naar huis want het was super gevaarlijk om hier alleen als meisje s nachts te wandelen in de donkere straten.

Mijn indruk over La Paz is nog redelijk positief. Hoewel, als je hier wilt wandelen dan is het telkens op en neer maar dit is goed voor de conditie. Ook vind ik dat de Bolivianen meer socialer zijn dan wij, Belgen. Iedereen zegt tegen iedereen goeiedag, veel mensen drinken samen koffie s middags met een groepje…mja, deze stijl bevalt me wel. We kunnen er iets van leren. Maar dan aan de andere kant, wanneer je iets geregeld moet krijgen van bv internet of hout,… mag je 5 keren bellen vooraleer ze actie ondernemen. Hanne heeft al enkele keren zo gevallen gehad amai…

De vrijdag was de dag waar ik al heel de week naar uitkeek: eindelijk kon ik mijn pasgeboren neefke zien op skypen. Man, wat was me dat een emotioneel moment. Ik wouw dat ik door de pc naar Belgie kon reizen en dan terug. Nu, het heeft me heel veel deugd gedaan en heeft me terug energie gegeven om door te gaan en niet terug te krabbelen.  Het is echt een koddig kindje en de ouders zijn super trots maar daar hebben ze gelijk in. Hij verovert nu al de harten van ieder meisje, wat zal dit zijn wanneer hij 16 jaar is.

S middags heb ik samen met Hanne en Chad geluncht in de Cubaan. Mmmmmmmmmmmmm heerlijk. Daarna had ik afgesproken met Shahir in Wild Rover om wat rond te hangen int stad. Ik heb dan ook eventjes hallo gaan zeggen tegen Elizabeth die aan het werk is in Wild Rover. Daarna zijn we wat gaan wandelen en er was een groot concert bezig op de plaza san fransisco die voor iedereen gratis was. Daar hebben we enkele minuten blijven naar kijken. Vervolgens zijn we op zoek gegaan naar een goedkope t shirt met lange mouwen voor me voor in de jungle. Uiteindelijk na lang zoeken hebben we er uiteindelijk enen gevonden. Na deze enorme zoektocht, hadden we dorst en zijn we eigenlijk de hele middag op cafe gezeten. Toen hebben we beslist om samen naar Rurrenabaque te gaan. Ik keek er in ieder geval al enorm naar uit.

Na hanne haar werk zijn we samen om een matras geweest omdat vanavond elke op bezoek komt. Elke is een vriendin van België. S avonds zijn we met heel de bende pannenkoeken gaan eten maar echt super lekker. Het waren geen normale pannenkoeken maar pannenkoeken met vlees, groenten en dergelijke erin. Het was enorm lekker. Daarna zijn we met enkele naar een cafeetje geweest met redelijk links Bolivaans volk maar het was wel heel plezant. We zijn redelijk vroeg doorgegaan want morgen vertrekken we met zijn allen naar Coroico voor een kort weekendje.

Zaterdagmorgen zijn we redelijk vroeg opgestaan om een bus te nemen richting Coroico. Éénmaal aangekomen waar de bussen vertrokken hebben we nog 2uren mogen wachten vooraleer we op enen konden kruipen. In Bolivie speelt vraag en aanbod in de economie een enorme rol. Als er geen vraag is, zijn er ook geen bussen. Uiteindelijk rond 15u zijn we aangekomen in Corcoico na een busrit van 2.5u. we konden blijven slapen in het huis van een neef van een vriend van Hanne. Dit was wel zalig. Zo een uitzicht dat hij had vanop zijn balkon, man man man…iedere mens kan maar dromen van zo een huis met zo een uitzicht. Het klimaat was hier ook een stukken warmer dan in La Paz. Nadat we alle onze bagage hadden gedropt in het huis zijn we gaan eten want iedereen had echt wel honger. Vervolgens hebben Shahir en mezelf op zoek gegaan naar een bus naar Rurre want we zouden vertrekken vanuit hier. Wat een zoektocht was met dat. Uiteindelijk hebben we er eentje gevonden die redelijk goedkoop was. Ok , ticket gekocht en toen konden we met een gerust hartje shisha roken en genieten van onze avond. S avonds zijn we met iedereen Mexicaans gaan eten we waren met een man of tien.

De zondagmorgen hebben nog redelijk vroeg opgestaan omdat we een wandeling naar de watervallen gingen doen. Uiteindelijk, nadat we een ontbijt hadden genomen was het al niet meer de moeite voor ons(shahir en mezelf) om mee te gaan want om 13u moesten we onze bus hebben. Toen we ons bagage wilden droppen in het kantoor van de bus, wist de mevrouw ons te vertellen dat er geen bus was. Uiteindelijk hebben we ons geld teruggekregen maar het was vloeken en paniek, stress op dat moment. Merde, fuck you…en nu…gelukkig was shahir er om me te rustig en ontspannen te krijgen door zijn mopjes. Dat is echt een jongen die totaal rusteloos reist en geen zorgen heeft. Dan zijn we direct naar het busstation gegaan om een taxi te nemen naar Caranavi om ginds dan een bus te nemen naar Rurre. Er was nog een andere gast van Canada mee met ons die ook naar Rurre moest gaan.

Toen we aankwamen in Caranavi zagen we dat er geen enkele bus richting Rurre ging…miserie miserie miserie…uiteindelijk konden we terug een dure taxi nemen richting Yucumo. Man, wat een helse rit was me dat.zes uur aan een stu hobbelige weg. Nu rond 21u zijn we dan aangekomen in Yucumo. Dit was een eigenaardige stopplaats. We vonden 2 bolivianen die ook naar Rurre moesten gaan en die wisten ons te vertellen dat er een bus zou komen. Na 2u te hebben gewacht hebben we uiteindelijk voor de laatste keer een dure taxi genomen naar Rurre. Rond 1u snachts zijn we ginds aangekomen en hebben we het eerste beste hostel genomen dat we tegenkwamen want we waren heel moe.

We gingen vandaag eerst een tour starten maar we waren allebei heel moe zodat we besloten hadden om vandaag niets te doen en morgen met een fris hoofd de pampas te beginnen. Vandaag was er de zoektocht naar een ander hostel en een goedkope agentschap voor het boeken van de pampas.

In de late namiddag hadden we uiteindelijk alles gevonden. Een ander hostel, meer in het centrum en een goedkope pampas tour. Nu konden we enkel maar genieten en uitkijken naar wat morgen komt. In ons hostel liepen er enorme kakkerlakken rond, zo een kissige beesten.

In Rurre was het enorm warm en vochtig. Dit is heerlijk, je vuil voelen nadat je u een paar seconden eerder had gedoucht. Dit is de jungle. Dit is de Amazone?

We zijn redelijk vroeg gaan slapen, maar het was zodanig heet dat ik niet goed heb geslapen.

Rond 9u dinsdagmorgen kwamen ze ons oppikken om dan 3 uren in de jeep te zitten tot Santa Rosa. Onderweg hadden we natuurlijk een platte band. Na een half uurtje was dit probleem al opgelost. In onze groep zat een gezin van Poland en een hollands koppel. Zo machtig dat de ouders hun kinderen van 8 en 11jaar meenamen op avontuur. Ze konden trouwens super goed Spaans praten. Ik heb daar echt bewondering voor. Ik kijk daar naar op…

Na de jeeptocht, moesten we boot op om heel wat dieren te spotten zoals aapjes, vogels, alligators ,roze rivierdolfijnen…het was ongelofelijk hoe de dieren hier in het wilde leven. Echt fantastisch.

Ook ons kamp was zalig, zelfs hadden ze een bar met koud bier J. Het kamp had alles wat we nodig hadden en het eten was hier echt super lekker.

S avonds na het avondmaal hebben we nog alligators gaan spotten met de flash lights. Dit was ook een fantastische ervaring want we hebben er heel wat gezien, van ver en van dicht. Echt ongelofelijk hoe de dieren hier hun vrijheid hebben.

de volgende dag zijn we s morgens een anaconda gaan zoeken. Man, wat een zoektocht was me dat. Maar uiteindelijk hebben we er een gevonden. Deze lag naast een meer vol met alligators. Dat beest stonk nog al eentje maar ik heb het toch eventjes met de tippen van mijn vinger aangeraakt en het bewijs is er, namelijk een foto J. Na de lunch hadden we enkele uren tijd om ons te ontspannen. In ons kamp was er een alligator aanwezig en we stonden er telkens maar een meter of twee van. Dit was echt fun. S middags zijn we dan gaan vissen. Piranna ’s wel te verstaan. Man, ik heb daar echt geen geduld voor e om te vissen. Ik vind dit eigenlijk saai maar wouw echt één piranna vissen voor de foto natuurlijk J. S avonds hebben we de vissen dan opgegeten, het smaakt eigenlijk naar niets speciaals maar het was een heel toffe ervaring.

S avonds hadden we vrijaf want morgenochtend zouden we om 5u de zonsopgang bekijken indien het weer goed was. Vroeg gaan slapen was de boodschap dus.

S morgens hebben we niet vroeg moeten opstaan, want het weer was niet goed. Na het ontbijt konden we ons klaarmaken om het laatste avontuur te beleven namelijk zwemmen met de roze rivierdolfijnen. Ik heb er echt een meter vandaan van gezwommen en hij deed zelfs een trukje. Foto s waren heel moeilijk om te nemen want als ze boven waren, waren ze al terug onder water wanneer ik een foto kon nemen. Nu het is in mijn herinnering en dat is het belangrijkste niet. Niemand kan me dit avontuur afnemen. In deze rivier waren er ook piranna s en alligators maar iedereen bleek zich daar geen zorgen in te maken.

Het was een fantastisch avontuur: enkele dagen weg van alle beschaving en dergelijke. Precies iets wat ik nodig had om er terug tegenaan te gaan. De rust, de natuur, de dierengeluiden,…het is iets dat je ergens anders in de beschaving niet tegenkomt. Just you and the nature…dat is zo fantastisch. Dit avontuur vergeet ik nooit meer.

Na de vroege lunch was het tijd om terug te keren naar de beschaving. Man, wat deed dit raar. Shahir ging een nachtbus nemen naar Trinidad en ik ging er eentje nemen naar La Paz. Na een laatste avondmaal met onze Hollandse vrienden gingen we richting busstation. Hier gingen onze wegen terug gescheiden worden. Het begon al goed: voor de bus vertrok was er een enorm gevecht in het station waar iedereen moest tussenkomen. Man man man, het begon al goed, dat beloofd. Ik was de enige toerist op de bus want iedereen nam het vliegtuig richting La Paz omdat de weg verschrikkelijk was. Maar de bus is spotgoedkoop dan het vliegtuig. Het was 20u busrit en wat voor enen: de hele tijd een hobbelige weg waardoor ik totaal niet kon slapen. Ik moest op een bepaald moment enorm plassen door de weg maar toen de bus op een gegeven moment stopte om mensen op te pikken liep ik zo snel mogelijk naar buiten om te plassen. Ik was wel enorm bang dat ze zouden wegrijden zonder mij maar uiteindelijk hebben ze gewacht.

S morgens kwamen we aan in Caranavi waar we een tijdje bleven om te ontbijten. Na het ontbijt zijn we terug vertrokken maar uiteindelijk moesten we 2uur wachten vooraleer we door konden. Waarom is me nog steeds onduidelijk. Toen begin het echt gevaarlijk te worden: plaats voor 1 voertuig en ze reden langs beide kanten. Aan de ene kant had je een enorme afgrond en langs te andere kant had je rotsen. Het had iets geregend waardoor het de rit alleen maar vertraagde.

Uiteindelijk rond 18u was ik aangekomen bij Hanne en had ik eigenlijk een geweldige buservaring achter de rug. Ik had totaal niet geslapen en was enorm moe. Maar Hanne had frietjes met vol au vent over van de vorige dag waardoor me dit terug energie gaf om s avonds mee te gaan naar een salsa feestje. Daar heb ik Serge leren kennen, een vriend van Christian en Andreas die telkens met ons mee uitgingen. Hij was mijn baco vriendje want wij waren de enige twee die dit graag dronken.:-)

Na 40u wakker te zijn geweest had ik toch wel mijn slaap nodig. Maar ik werd helaas wakker door de hevige regen hier in de veranda. Het kletterde dat het geen naam had. Daarna zijn we iets gaan eten en zijn we met Natalia gaan shoppen. Het was een vruchtbare shop namiddag want ik heb alles gevonden wat ik nodig had.

S avonds zijn we in een lekker restaurantje gaan eten om daarna zwaar te kunnen uitgaan, maar ik was doodmoe waardoor ik gewoon ben gaan slapen. Ik kon echt niet meer, die 40u busrit had echt zijn tol geëiste en vergde heel wat recuperatie.

Na de nodige en zalige nachtrust hadden we rond 13u afgesproken met Nata en Chad om samen te lunchen en dan samen naar Valle de la Luna te gaan. Na 2u te hebben moeten wachten op onze lunch hebben we de bus genomen richting Valle de la Luna. Daar hebben we maar 45min rondgewandeld want er kwam hevig onweer aan en we wilden daar niet inzitten. Het was ongelofelijk mooi maar in Chili is het nog mooier en groter dus dat beloofd echt. ongelofelijk hoe de natuur zo n dingen kan doen maken. We waren net op tijd om de bus te nemen richting centrum terug. Toen hebben we beslist om films te bekijken: eerst inkopen gedaan in de supermarkt om dan zalig in de zetel te zitten met de haard aan een filmpje te bekijken. Lazy Sunday kennen we hier dus ook! Zalig, eens gewoon luieren in de zetel…

S morgens heb ik het huisje van Hanne gekuist. Ik mag hier tenslotte voor niets verblijven dus vond ik dat ik iets moest terug doen. S middags hebben we heerlijk geluncht in een vegetarisch restaurantje om ons daarna te verwennen met een stukje taart. S middags heb ik me bezig gehouden met het uploaden van foto s, financiële toestanden eens te bekijken en gewoon te genieten van het hier zijn. Rond 19u hadden we afgesproken in Dumbo met een Frans Belgisch meisje die hier haar stage deed. Het was heel leuk, maar jammergenoeg vertrekt ze al volgende week.

Veel mensen verblijven hier bij een familie maar ik heb het gevoel dat je dan heel wat verplichtingen hebt tegenover die familie en niet altijd de vrijheid hebt om te doen wat je wilt. Bv dit meisje moet kerstmis vieren met haar familie terwijl ze denk ik graag met ons had gevierd.

Wij scheppen onze eigen familie met de eenzame reizigers die hier ook zijn voor kerstmis. Het wordt een zalig kerstdinner dat weet ik al zeker. J ik kijk er in ieder geval naar uit.

Voor nieuwjaar ga ik terug naar Cusco (Peru) waar ik enkele weken heb gewerkt. Ik heb daar heel wat vrienden achtergelaten en aangezien ik nu niet zo heel ver weg ben kan ik nog terug gaan.

zo dit was het dan: deel één van het leven zoals het is van een reiziger :-)

tot de volgende en groetjes

Mel

xxx

 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer