10dagen...

Hallo,

ben al 10 dagen verder in mn avontuur en het gaat me goed. Ik besef wel nog niet dat ik voor langer dan drie weken weg zal zijn.Hierdoor is het moeilijk om een blog bij te houden.Momenteel zit ik in een klein oase in Huacachina waardoor ik toch eventjes tijd heb om mn blog bij te vullen. ik heb momenteel nog nooit het 'alleen' gevoel kunnen ervaren. Gelukkig! het is gewoon beter alleen te reizen want dan ben je verplicht iemand aan te spreken; tijdens de busritten is het echt leuk om mensen aan te spreken en te luisteren naar hun verhalen. ikzelf ben ook niet langer meer bang om iemand aan te spreken...daarom is het een avontuur om alleen te doen...ook al is het zot :-)

hierdoor kan u lezen wat ik zoal in de tien dagen heb gedaan en wat ik zoal heb ervaren. Geeen speciale gebeurtenissen enkel al mooie dingen gezien en gedaan...love it!!!

Na een lange maar heel ontspannende vlucht (was niet eens nerveus) kwam ik aan in de luchthaven van Lima. Door de douane ben ik heel gemakkelijk geraakt met een stempel voor 183 dagen. Klaar voor mn avontuur, alhoewel ik het geheel niet vat. Na bijna een week weg te zijn besef ik het nog steeds niet. Na de controle van de bagage moest ik gaan zoeken naar mn chauffeur van het hostel. Na enkele minuten stom rond te kijken zag ik hem daar pronken: het bordje met mn naam op. Na het betalen van de parking reden we richting hostel. Toen ik aankwam was het net spits. Amai mn oren, was eventjes vergeten hoe ik van de chaos kon houden. Overal auto’s toeterend ed. het was een zotte rit. Ik kon al direct kennis maken met het Peruviaanse leven op de baan. Na een uur rijden kwamen we aan in het hostel. Er was niet zoveel volk dus ik sliep op een kamer van acht alleen. Dit was plezant op die manier  kon ik mn eigen ding doen. Na een heel lange dag: bijna 25uren onderweg, had ik nood aan een douche en een bed. Telefoontje gedaan naar huis om te zeggen dat alles goed is verlopen. Die nacht heb ik ongelofelijk goed geslapen.

Na een goede nachtrust kon ik er terug tegenaan om central Lima te bezoeken. Na een lange wandeling (had al blaren op mn voeten) heb ik beslist om eens wat informatie te vragen om de bus naar huaraz te nemen. Spannend om mn spaans te gebruiken. Uiteindelijk is alles goed verlopen want ik heb mn ticket richting Huaraz geboekt. Yes!!!! Aangekomen in Central Lima was er iets te doen op het plein want er waren overal mensen met de fiets. Na enkele minuten rondkijken kon ik al gauw opmerken dat het de dag van het toerisme was. De gebouwen hebben elk een aparte architectuur en het is heel mooi maar voor de rest is er eigenlijk weinig te zien in Lima. Gelukkig kon ik al verlangen naar mn volgende stop. Wanneer ik in de namiddag aan het rondwandelen was op een plein kwam ik in gesprek met Sergio. Hij was een Peruviaan die gestudeerd had in Frankrijk.  Dus heb ik eigenlijk de hele namiddag met hem op stap geweest en op cafe gezeten. Heel vriendelijke gast, maar iets te aanhankelijk. Was eigenlijk blij dat ik naar het hostel mocht. Het was redelijk druk in Lima want het was zaterdag. Alles zat goed vol. Moe maar voldaan heb ik beslist om savonds iets in de supermarkt te kopen om klaar te maken in de keuken van het hostel:  pistolet met wat groentjes. Vroeg gaan slapen want de jetlag zat nog wat in mn vel.

Terug een zalige nachtrust gehad en had terug zin om op stap te gaan. Deze keer in de andere richting: richting beach…het was zondag en precies was het autoloze zondag want op de eerste 6km was er geen auto te bespeuren. Enkel mensen die joggen, kinderen die skaten en wandelaars. Het was zalig…eens in stad aangekomen kon je al onmiddellijk de drukte zien en horen. Heel veel cafeetjes en terrasjes. Toen ik aankwam aan het water was ik een beetje ontgoochelt. Het was een mooi strand. Je stond op een hele hoge cliff en kon maar niet vinden hoe je naar beneden moest gaan. Je kon zien dat er enkele aan het surfen waren. Maar ver kon je niet zien door de dikke smog die er was. Ik heb toch enkele uurtjes langs de cliff gelopen om dan uiteindelijk terug richting hostel te gaan. Was heel moe van het wandelen en heb dan beslist om de hele namiddag rustig in het park te zitten in Isidro (niet zo ver van mn hostel) om te genieten van alles. De zon scheen niet echt door wegens de smog maar toch was ik serieus verbrand van de twee dagen. Mn voeten deden pijn met gevolg dat ik al blaren had.  Savonds heb ik lekker pizza gaan eten en kon ik mn rugzak terug vullen om smorgens vroeg Lima te verlaten.

S morgens om 9u moest ik mn bus nemen. Het was 20min wandelen van mn hostel. Het was nog maar zo vroeg en toch was het al heel warm. Aangekomen in het busstation zag ik enkele toeristen die ook richting Huaraz gingen. Wachtend ontmoette ik een jongen nl Ben.  Hij is van Isle of Man maar woont en werkte (nu niet meer) in Australie. Heel leuke jongen maar toch niet mn type van vrienden. Hij is een beetje lui. Nu ja ben blij dat ik hem heb leren kennen zodat we wat konden babbelen. Na de 8uren busrit (heel ontspannende busrit met goeie films) besloot hij om samen met mij op hostel te gaan. We slapen in dezelfde kamer. S avonds zijn we wat gaan eten want we waren redelijk laat aangekomen in Huaraz. Je kon onmiddellijk voelen dat je heel hoog zat nl3000m. De volgende dag besloten we om samen op pad te gaan in de bergen. Onmiddellijk werd mn conditie getest en ook hoe ik zou reageren op de hoogte. We waren uiteindelijk met drie jongens en mezelf op stap naar een meer. Het meer hebben we nooit gezien maar we hebben wel heel hoog gezeten. Ze moesten telkens wachten op me want ik was zo traag J. Het dalen was een ramp. Ik had last van de hoogte en was moe, niet geconcentreerd en zelfs een beetje dronken.  Hierdoor heb ik toch enkele serieuze slidings gemaakt naar beneden en ben ik door mn knie gegaan. Pijnlijk maar uiteindelijk is alles ok. S avonds zijn we dan uiteindelijk met zen vieren iets gaan eten en vroeg gaan slapen want ik vin door de hoogte dat je snel moe wordt.

We beslisten om het vandaag wat kalmer aan te doen dan gisteren. Gisteren waren we te laat voor laguna Shallap dus dachten we het vandaag te doen. Niet dus, we waren ook al te laat hoewel we al heel vroeg waren (vonden we van onszelf). Eerst moesten we een bus vinden of taxi naar Pitec. Uiteindelijk vonden we er één maar die zette ons midden van de weg af. Daar stonden we dan. Uiteindelijk na 10min passeerde er een andere bus die naar Pitec ging. Gelukkig konden we mee. Aangekomen in Pitec hadden we met de andere toeristen van het busje afgesproken rond 3u in de namiddag terug. Zij deden een andere route dan wij. Wij hebben een uur of 2 gewandeld en dan gewoon gerelaxt, geluncht en genoten van de stilte. Het was echt ongelofelijk. Dit gevoel heb ik nog nooit gehad. Gelukkig was ik niet alleen anders zou ik deze wandelingen nooit durven ondernemen. Veel te gevaarlijk alleen. We waren rond 14.30 terug en het busje dat op ons ging wachten stond er natuurlijk niet meer. Wel een andere bus. We besloten te wachten op de andere toeristen maar na een uur wachten kwamen die maar niet opdagen. De chauffeur van de bus zei dat de andere al weg waren maar we geloofden hem niet. Nu ja, na enkele tijd te wachten besloten we dan toch het busje te nemen. We hadden geen andere optie want het was heel veel wind in Pitec. Uiteindelijk kwamen we dan de twee mensen tegen die ook in het busje zaten en ze liegden dat geen naam had. Ik was heel ontgoochelt in hen. Als je iets belooft, dan doe je het gewoon ook. Ik vond het niet kunnen. Gelukkig was er daar ng een andere bus anders stonden we daar in Pitec. Het was zeker 5u dalen. Nu ja, dat was mn eerste confrontatie met het ontrouw van zowel de peruvianen als de toeristen. Het zijn gewoon eikels die toeristen(met hun Ipad).

Ben had iets te vieren vnv, hij werd ontslagen op zin werk in Australië maar zal heel veel geld krijgen dus kan hij nog verder reizen.

Normaal gingen we vandaag naar Laguna 69 maar de twee eikels van gisteren deden die waardoor we hebben afgezegd. Vandaag doen we het op het gemak aan om dan morgen laguna 69 te doen. Ik heb het toen rustig aangepakt. Beetje rondwandelen in het centrum, internetten, spieren een beetje laten ontspannen. In de namiddag hebben we beslist om te koken dus hebben we naar een lokale markt geweest achter groentjes en dergelijk zodat we morgen fris en sterk waren. Het was heel lekker en savonds vroeg gaan slapen om er morgen vroeg uit te moeten. We hadden onze naam opgeschreven om een taxi te regelen via het hostel. Hiervoor moet je minstens met vier zijn. Uiteindelijk waren we maar met twee waardoor het niet mogelijk was om een taxi te regelen. Wij hebben dan maar naar een lokale organisatie geweest en zij gingen ons komen ophalen.

Smorgens rond 5.30 opgestaan en toen kwam de huisbaas van het hostel ons vragen of hij een taxi moest regelen want er waren twee meisjes van Frankrijk die de wandeling ook deden. Wij vertelden hem dat wij een andere organisatie hadden geboekt omdat ze ons in het hostel niet wilden helpen. Hij was kweetnioe boos omdat wij dat hadden geregeld en uiteindelijk zijn de twee fransen met onze organisatie meegekomen. Het was drie uur rijden vooraleer we konden vertrekken om te wandelen. We hadden echt prachtig weer alles was zichtbaar en zelfs geen enkel wolkje te bespeuren. Hoe vroeger in de ochtend hoe beter het weer. Ik was redelijk nerveus om de trekking te doen omdat ik de vorige dagen redelijk had afgezien. Ik wilde kost wat het kost de 4600m halen. Toen we aankwamen bij het beginpunt begon ik met volle moed aan de trekking. We waren als eerste vertrokken, en uiteindelijk ben ik als vierde aangekomen aan het prachtige meer. Ik had het niet heel lastig en had totaal geen last van de hoogte. Gelukkig want het is niet leuk indien je de top niet haalt.  Er waren drie meisjes mee die totaal niet konden wandelen. Uiteindelijk was het op deze hoogte heel koud en indien je stopt met wandelen koel je heel snel af. Uiteindelijk ben ik maar een half uurtje aan het meer gebleven want het begon gelijk te sneeuwen en beetje te regenen. En ik kreeg het al vlug koud. Aan het meer heb ik een jongen leren kennen van London die dezelfde route ongeveer zal volgen. Wie weet kom ik hem nog eens tegen, zou leuk zijn. Na enkele fotos van dit prachtig uitzicht begon ik aan de afdaling. Man wat was me dat…er kwam maar geen einde aan. Uiteindelijk als tweede aangekomen beneden waardoor ik toch nog een twee u hebben moeten wachten vooraleer de laatste toe kwamen. Het begon donker te worden toen we vertrokken met de bus naar beneden. Toen het pikdonker werd waren we gelukkig beneden anders is het heel gevaarlijk. De drie meisjes kwamen als laatste aan en waren volledig uitgeput. In die uren dat we moesten wachten konden we kennis maken met de franse meisjes van ons hostel. Super sympathiek en het was heel plezant. Het was een heel mooie dag en ik was keifier dat ik de heb gehaald. Ik zat er zelf mee in maar uiteindelijk was het een geslaagde dag. Het was een prachtige dag. We kwamen pas rond 19u aan in het hostel.

Na een prachtige dag van gisteren deed het deugd om terug wat op positieven te komen. Na het maken van mn bagage want ik vertrok die nacht ben ik wat op mn eentje gaan rondwandelen in de stad, nog wat genieten van de zon,…en dan wachten om te vertrekken. Uiteindelijk was ik toch een beetje blij dat ik van de Ben af was. Hij was heel sympathiek enzo en heb me heel goed geamuseerd met hem maar hij was een beetje negatief ingesteld tegenover de peruvianen en dit begon toch een beetje te wegen op me. Na afscheid te nemen van de Franse meisjes  en Ben was het tijd om te gaan. Ik was er terug klaar voor om nieuwe mensen te leren kennen.

Op de nachtbus kwam er natuurlijk niet veel van aangezien iedereen lag te slapen. Ikzelf was er vrij gerust in om de nachtbus te nemen. Na 10 min rijden was het al een stop van de politie. Controle voor de locals. Oef…mannen in uniform blijft voor mij toch iets speciaals J. Ik heb heel goed kunnen slapen op de bus en voor ik het wist kwamen we rond 5u aan in Lima. Daar kocht ik een ticket naar Ica. Tijdens het wachten heb ik kennis gemaakt met Paul en Cecilia. Een tof koppel uit Australië die enkele jaren in London hebben gewerkt en gewoond. Nu waren ze op weg naar Australië terug. Zij namen een andere bus naar Ica en ze gingen ook naar Huacachina. Ik ging ze dus zeker tegenkomen want tis hier maar een scheet groot.

Het was vier uur rijden van Lima naar Ica. Uiteindelijk rond de middag gearriveerd in Huacachina. Het is echt een relax plaatsje. Zand, water en lekker weertje. Meer moet je uiteindelijk niet hebben. Ik was enorm moe waardoor ik niet veel heb gedaan. Geskypt met het thuisfront, beetje gelezen, geslapen…tegen de avond ben ik de ‘berg’ opgeklommen om te kunnen genieten van de zonsondergang…ZALIG!!!! Toen ik terug kwam in het hostel zag ik de Paul en Cecilia ook in mn kamer zaten. We slapen er met 6 (het aussie koppel, iemand van London en een meisje van Duitsland) en uiteindelijk kwamen we aan de praat waardoor we savonds zijn gaan eten samen. Het was heel plezant en we hebben ook pintjes zitten drinken. J het zijn hier dus pinten van 600cl e amai mn oren…zulke beesten…na 1,2 l bier te hebben gedronken was het duidelijk tijd om naar huis te gaan.

Deze middag gaan sandboarden...heb al mn snowboard mogen kiezen...

het gaat jullie goed ginder...

vele groetjes

Mel

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer